یاد یار مهربان...

  شعرزندگی                                                 برگ سوم       

با الهام از...                          یک خبر:                                           

 ما بر آنيم که دل های خسته ، جامعه بلا ديده و کشور مجروح از کينه و یأس و انتقام جوئی را با گذشت و محبت و اعتماد التيام بخشيم در ايرانِ آزادشده از ستم ُُمُلاها ، از لغو ُُحُکم اعدام و از امحاء همه انواع مجازات های وحشيانه دفاع می کنيم . مقاومت پس از انتقال قدرت به مردم ، جز دموکراسی ، جز جمهوری مبتنی بر جدائی دين و دولت و جز انتخاب آزادانه مردم ، چيزی نمی خواهد . هدف ما به دست گرفتن قدرت به هر قيمت نيست . هدف ما تضمين آزادی و دموکراسی به هر قيمت است ـ حـتی به بهای فدای موجودیتمان!                                  مریم.۲۸خرداد.گردهمائی ... .۲ نفره ایرانیان.پاریس  

سحر رسید 

 شبنم لرزان و زلال. سرد به گونه ام چکید                           وه که چه صبح دلکشی!

خبر رسید .خبر رسید

دوباره خوان رحمتش گستره زمانه شد.کرامتش فسانه شد       خدای من چه بیدریغ!

بپاشدم 

زچله اش رها شدم "رها شدم"                                           به که چه قلب بی غشی!

                         میان راه ...

                                       دلی شکست                 اشک شدم ز آه او

                                       رهگذری                        فرش شدم به راه او

                                                  شقایقی                      خاک شدم به پای او

                                        جزامی ای

                                                                          مرحم زخم او شدم                          کوشا

و یک خاطره                                               برگ چهارم

بعد ازظهر یکی از روزهای تلخ ترین بهار عمرم  بهار ۱۳۸۳ بود . تازه از زیر بمبارانها و انواع حملات مهیب بیرون آمده بودیم و به زحمت مشغول راه اندازی مجدد یک شرایط قابل زیست با حد اقل استانداردها بودیم. روزها کار سخت و شبها نگهبانیهای پشت هم برای پیشگیری از هزارو یک تهدید شناخته و ناشناخته. خسته از کار شبانه روزی فرصت کوتاهی که برایم پیش آمده بود طبق سنت خودم پیش بچه ها به مزار شهدا رفته بودم. تنها بودم . در مقابلم بچه های آرمیده ای که تک به تک از زن و مرد با تمام خصوصیات انسانیشان می شناختم و ای بسا که در جلوی چشمانم و یا در آغوش خودم آخرین لحظات حیاطشان را گذرانده بودند و حالا همین چند روزه نزدیک به ۵۰ مزار جدید به آنها اضافه شده بود. با بچه ها خلوت کرده بودم که صدای نزدیک شدن کامیونی به گوشم رسید وقتی متوقف شد با تعجب دیدم هفت هشت تا از بچه ها با ظاهری پر از گرد و خاک و خسته و عرق کرده پیاده شدند. آخر در سرزدن به مزار شهدا همیشه بهترین و رسمی ترین لباسهایمان را می پوشیدیم. دلم لرزید آخر این روزها عین روزهای فروغ بچه ها تک تک از گوشه و کنار و کوه و صحرا با پای پیاده به هر قبمت خودشان را می- رساندند.   همینکه نزدیکتر شدند چشمم به چشمان مغموم هوشنگ افتاد. هوشنگ رزمنده مارکسیستی بود که سالیان سال در کنار هم بودیم با قدی کشیده و چهره و چشمانی روشن با عینکی که اینبار از فرط خاک به زحمت قابل استفاده بود. در چهره موقر و متینش درد و اندوه عمیقی موج میزد. بله آنها ۵ شهید دیگر را آورده بودند. این روزها تقریبا هر ساعت خبر از شهادتهای مختلف زیر بمبارانها یا در مسیر و ... و یا جراحتها و قطع عضوهای سنگین بچه ها از زن و مرد می شنیدی. تعداد بچه ها کم بود و بشدت خسته بودند سریع آستینها را بالا زدم تا در خاکسپاری شهدا در آن خلوتی غریب کمک کنم. هنوز حتی اسامی شهدا را نمی دانستم اما چشمم که به چهره در هم فسرده بچه ها می افتاد به خودم اجازه نمی دادم که حتی سوال کنم. با کمک هم اجساد را که خیلی سنگین شده بودند منتقل کردیم و بعد دو نفر داخل هر مزار می شدیم و دست به دست شهید را به پائین منتقل می کردیم. هنگام گذاشتن شهید سوم یا چهارم بود که من که داخل بودم در آخرین لحظه ناگهان چشمم به یادداشت کوچکی که از لای کفن بیرون آمد افتاد. روی آن نوشته بود "مجاهد شهید سعید نوروزی". در لحظه کوب کردم. من که تا آن لحظه هر چند با قلبی پر خون اما محکم و متین سعی در پشتیبانی از آن بچه ها را  داشتم یک لحظه چشمانم سیاهی رفت و نفسم بالا نمی آمد طوری که همه متوجه شدند. خدای من ... سعید. چه بگویم؟ سعید را تو صیف کنم؟ حتی با چند کتاب ؟ امکان ندارد. کمتر کسی بود که سعید را بشناسد و شیفته اش نبا شد. طی سالیان در هر صحنه ای از با پشتکارترین ها و موفق ترینها بود. از فعالیتهای دوران دانش آموزی داخل تا دانشجویی خارج کشور تا کردستان تا ... و تا هزارو یک صحنه و بلای دیگر تا امروز. یک عاشق تمام عیار که بخوبی عشق و عواطفش را بخصوص در انواع هنرهایش از طراحی ها و نقاشیها تا شعرها و سرودن ترانه ها تا ابتکارات فوق العاده  زیبای کامپیوتری اش نمایان میکرد. اما آنچه که فراتر و زیباتر از تمام هنرهایش همه را شیفته می کرد خوش قلبیها دلسوزیها و خیر خواهیهای بی حصرش حتی در سخت ترین و بغرنجترین شرایط بود. و زیباترین صحنه لبخند شیطنت آمیز همیشگی اش بود. به خودم هی زدم و دوباره خودم را پیدا کردم دیگر همه متوقف شده و سیل اشکها جاری شده بود کمی او را در آغوش گرفتم بدن سردش از هر آغوش گرمی برایم آرامش بخش تر و دوستداشتنی تر بود. پارچه سپید صورتش را باز کردم و باز به سنت همیشگی صورتش را نوازش کرده و برای آخرین بار گونه اش را با تمام وجود بوسیدم. دلم نمی آمد از توی مزار بیرون بیایم و تنهایش بگذارم هزار بار آرزو کردم کاش من جای او خوابیده بودم وقتی به زحمت بیرون آمدم آخرین ترانه زیبا و خاطره انگیزی که او در کامپیوتر با تصاویر زیباترین گلها و عشقها و آرمانهای مجسم قلب پاکش مصور کرده بود زیر لب زمزمه میکردم ... عاشق شدم من...در زندگانی...