آخرين نامه‌ي بهداد خطاب به مادرش

اما من در فراموشي نخواهم مرد، باز هم آسمان جواديه و شوش و ري را با بادبادك‌هاي رنگين رؤياهايم تزئين مي‌كنم و همراه عشق‌هاي خودم زندگي مي‌كنم. باز هم با رضا و علي به تاراج باغ‌هاي ورامين مي‌رويم و با دستاني پر از گيلاس و ياس، خواب كوچه‌باغ‌هاي ساكت آن را در انبوه خنده‌هايمان آشفته مي‌كنيم. خواب‌هايم هنوز آشفتهٌ رقص عرياني ماهي سرخ بلور خانه‌مان است. باز هم ظهرهاي تابستان در سايهٌ بازارچه‌ٌ كاروانسرا دوقلو، داستان‌هاي خيال‌انگيز اكبر را گوش مي‌دهم.

هرگز در فراموشي نمي‌ميرم.

هنوز لذت پرسه‌زدن توي كوچه‌هاي خاني‌آباد... روي دلم باقي مانده. كوچه‌هايي كه الان در حصار فقر و فساد و جنگ دچار نفرين و عذاب دجالان، هر شب و روز  در هذياني سخت زندگي مي‌كنند.

مامان! به خدا همين روزها سر‌مي‌رسيم. منتظر باشيد. گلدان‌هاي لاله‌عباسي خانه را آب بدهيد كه توي گودي هر كدامشان به اندازهٌ يك باغ خاطره دارم.

اون بعد از فقط ۲۲ بهار ازپیشمون رفت.اونطور که خودش گفته بود: 

 نيامده هنوز بهار، اما

 باران آرزوهايم مجال نمي‌دهد

  آسمان ابريست، شايد.

و پیام بهداد و بهدادهای بیشمار میهنم:

                                                 ما را به خاطر بیاور !
                              ما را که تازه جوانانی بیست و دو ساله بودیم
                                       شور عشق در سینه داشتیم و
                                                سینه بر خاک سوده
                                                           مردیم .
                                                 ما را به خاطر بیاور !
                                   ما را که سینه سرخانی خنیاگر بودیم
                                                        و ده به ده
                                        نه در آسمان و نه در کوهسار
                                                 و نه بر شاخسار
                                                      که در بازار
                                        پیش از آنکه آوازه خوان شویم
                                   بر شاخه ای تکیده از تکیه گاه خویش
                                                  جان وا سپردیم .
                                            به خاطر دارم پیامشان را،
                                                 سرنوشتشان را ،
                                                          آری...
                                و همیشه در گذرگاه خاطرم در گذر است
                               آوازهای صامت سینه سرخان سینه بر سیخ
                         و تجسد آرزوهای بیست و دو سالگان سینه بر سنگ
                                               و از تکرار یادشان
                                       شاید پیش از آنکه شاعر شوم
                                             بیست و دوساله بمیرم