تو عزیز د لمی

 دیرهنگام بدیدارت آمدم

آندم که ماه شرمگینت بود

وستاره در گامهایت میگریست

و ضمیر تاریکی ، لبریز از خواستنت بود.

گفتم بخوانمت بنام

آوازی ، پر از سکوت،

از دیدگانت فرو ریخت

و جهان ، سبز شد، سبز سبز

مثل تمامی فصول یادهای پرگل من

مثل چراغ روشن مصلای حافظ،

درهنگامه ی گل افشانی اش

و مثل بسر باز آمدن جاودانه ی سعدی

به باغستان شیراز...

 و نامت

 بر زبان  همه ی چلیپائیان تاریخ جاری شد

آندم که پیکرهستی را

در مهتاب رهائی میشستی

و گونه هایت از بوی شبنم آزادی

لبریز بود.

تو عزیز دلمی

دیر هنگام شناختمت

آنگاه که دستانم عصائی

و دیدگانم چراغی را می جستند

و تو

همسفر پیرانه سرم شدی ،

 در کوره راه های شبانه ی  بی فرجام .

دلم ،

میان نبض دستانت جوانی گرفت

گفتم با تو میروم

تا صبحستان  همیشه ی یک آرزو:

آن یاد گار صد ساله ی هزاره های بی پایان ،

آن آرزوی مسافر از جنگل تا کیوان ،

با تو میروم

بی هراس از شب و تنهائی .

تو عزیز دلمی

دیر گاهانست ؟

 چه باک ، دغدغه ای نیست

این شیب و فراز را  میروم

با آن امید که درمیان لبانت  می شکفد،

با ترانه ی  توا نستن

که از باغ دهانت جاریست

و سرودی که در دلم جوانه  میزند

و جهانم را مست و سر انداز  می سازد.

 با تو میروم

تا نگارستانی

که عاشقانش ،

حافظانه، ندانستند

میانه ی میدانش

سر و دستار کدام اندازند.

                جمشید پیمان  -   سوم جولای 2005