"سلام"                                 

راستش اول از همه یه تشکر صمیمانه از ته ته دل به محبتهای بی دریغ تک تک شما دوستای خوب و بازدید کننده های عزیز بدهکارم که با تشویقهای بی شائبه تون منو واقعا شرمنده کردین.برای من که تا حالا تجربه وبلاگ نداشتم احساسم این بود که خدایا  این دنیای وانفسا و حاکمیت سیاهی چقدر در برابر بذر دوستی یعنی کلام ساده و روشن "سلام" حقیره ! پس بازم از ته دل "سلام".

                                               موسیقی عشق                

این هفته ترنم زیبای دلکش وخاطراتی از اون رو بهتون تقدیم میکنم...          

                         و اما خاطرات بی امان...                              گاهی یه ترانه میتونه خیلی خیلی فراتر از حتی کلام زیبا و موسیقی دلنشین و شخصیت والای هنرمند اون معنا داشته باشه...                                                                                                           روزا درس میخوندم و شبا کار میکردم.با چند تا از دوستای بسیارخوب که هر کدومشون واقعا مثال زدنی بودن.مسعود هنرپیشه تئاتر عاشق تار با چهره ای بی اندازه دوست داشتنی وصمیمی چشمهای درشت قهوه ای روشن اما غمگین و مظلوم باصدائی رسا و دلنشین اونطور که برازنده یه بازیگر تئاتره که بامادر پیرش توی یه خونه قدیمی زندگی میکرد.وبقیه هم...هیچکدوم حتی اهل سیگار نبودن تنها  سرگرمی مون جمعه هابود که از صبح زود یا به گل کوچیک یا به کوه میرفتیم والبته در طول مسیر راه پیمائی بچه ها سرود و ترانه میخوندن.اولین بار توی کوه از مسعود بود که شنیدم   عاشقم من...          ویک شب دیر وقت که خسته مشغول تعطیل کار بودیم ناگهان ریختند و مسعود رو بردن...بعدها شنیدم خواهرش رو هم اعدام کردن...واینکه خونشون رو هم خراب کردن و مادرش هم نمیدونم حتما...            

توی یه کمپ پناهندگی در ترکیه بودم.محمد با شخصیت نافذ و مهربونش شمالی بود از وقتی بناچار فراری شده بود از همسر و دختر خردسالش هیچ خبری نداشت.علی از اوین آزاد شده بود احساسات پاکش از خلال سرودهاوترانه هائی که همواره زمزمه میکرد ستودنی بود و از یادآوری فجایع اوین صداش میلرزیدو اشک تو چشماش حلقه میزد.بی اندازه نگران فقر وتنهائی مادر و خواهر و برادر کوچکش بود.یه روز پیشنهاد کرد همه با هم بریم کارگری.کارمون تخلیه چند کامیون آجر و بلوک بود.توی گرمای سوزان تابستون با نصف حقوق کارگر ترک ومن حتی نصف بقیه چون کم سن بودم.در آخر محمد تمام حقوق اندکش روداد تا برای همه نوشابه خنک بخره!!! اون روز هیچی از سختی کارنفهمیدم علی یکسر ترانه میخوند تا اینکه خوند...  عاشقم من... ومنو به خاطرات مسعود برد...                               

مهدی رو اولین بار بود که میدیدم.جوون وپرانرژی.بدن فوق العاده ورزیده البته بدلیل یه عمر کارگری! اما با عینکی ته استکانی و دیوانه مطالب علمی.ولبخندی که انگار از بدو خلقت روی لباش بوده وهیچوقت پاک نمیشه.از وقتی که بزحمت تونسته بود خودش رو به ما برسونه دیگه پرپرمیزد و شوق عجیبی داشت. کوله هارو برای یه راهپیمائی سنگین پر کرده بودیم اما مهدی دو برابر پر کرده بود!در اوج خستگی و عرق هر کس باید ترانه ای میخوند.منم با تمام وجود خوندم... عاشقم من... در آخر مسیر هنوز کوله بار رو زمین نگذاشته بودم که مهدی با عجله و البته مثل همیشه خندان و لبریز از شوق و انرژی با کاغذ وقلم اومد پیشم و گفت:بخدا تمام خستگی بار وسلاح یادم رفت.توروخدا همین الان این ترانه رو برام بنویس و از اون به بعد همیشه با صدای بلند و گردنی افراشته اونو میخوند.چند وقت بعد مهدی بعد از روزها تحت تعقیب در یک نبرد نابرابر در آبادان شهید شد و از سرنوشت خانواده.برادر و عروسشان...                      و این ترانه عشق.عشق به زندگی.عشق به پاکی و حرمت کلمه آزادی.سالهاست همچنان ادامه داره و...

مشتاق ایده ها و نظرات خوب و محترم شما ولو در حد یه "سلام"...