مجله هلندی Elsevier امروز گزارش جالبی درج کرده مبنی بر این که  آمار قتلها در این کشور در سال گذشته به طور قابل توجهی کاهش پیدا کرده و به رکورد ۱۴۰ قتل نسبت به ۲۰۱ قتل در سال گذشته که تازه خود پائین ترین رکورد بوده رسیده. شاید بگوئید کجای این جالبه؟ برای من راستش از خیلی جهات جالب بود از جمله مهمترینش اینکه منبع این آمار مستند نه تنها یک نهاد رسمی مثل پلیس نیست بلکه پلیس و مقامات رسمی روحشان هم از این آمار بی خبر هست!!! و این رسانه ۱۵ سال هست که مستقلا اینچنین آماری را ثبت میکند. گزارشگر مربوطه با پوزخند در یک مصاحبه رادیوئی اضافه کرد که این از ضعف سیستم کامپیوتری پلیس در تشخیص و تمایز موارد موفق و ناموفق اقدام به قتل ناشی میشود و پلیس کشوری چنین پیشرفته و بخصوص متکی به سیستمهای دقیق آماری اینبار با دست خالی هیچ بهانه ای برای رفع و رجوع این بی اطلاعی نداشت. علل  کاهش قتلها از جمله بالا رفتن میانگین سنی، رشد اقتصادی، کاهش مصرف بعضی انواع مخدر مثل کرک، واکنش سریع جامعه و نهادهای مربوطه به خشونتهای خانگی، بالا رفتن کنترل روی حمل غیر مجاز سلاح و ... و کلا مسئولیت پذیری بالاتر در جامعه ذکر شده. 

راستش نکاتی که از خلال همین خبر ذهن مرا  مشغول میکرد  در قدم بعد آدم را ناخودآگاه به مقایسه با خودمان میبرد از جمله:

اینکه نقش نظارتی رسانه و خبرنگاران در یک اجتماع چقدر میتواند تاثیرگذار و سازنده باشد/ و اینکه مملکت ما چقدر از این موهبت بی بهره و اصلا با این مفاهیم بیگانه هست؟ و تازگی حتی خبرنگاران مثلا به جرم مسخره اجازه نگرفتن برای سفر دستگیر میشوند!/ اینکه همین آمار که تازه  پائین ترین رکورد در چنین کشور آرام و قانونمداری با ۱۵ ملیون جمعیت هست چقدر تکاندهنده هست/ و اینکه پس این آمار در ایران ۷۰ ملیونی با رکورد اعتیاد و فحشا و خودسوزی و جنایات نهادینه شده خانوادگی و ... چقدر میتواند باشد؟...  و خود بخوان حدیث مفصل از این مجمل 

ايران زندان بزرگ روزنامه نگاران، روزنامه نگاراني که "آزاد" اما از کار محروم هستند!

جمهوری اسلامي از سال ۱۳۷۹ بزرگترين زندان روزنامه نگاران و وب نگاران در خاورميانه است. رکورد دار سرکوب و نقض آزادی بيان، قصد پايان دادن به دستگيری های خودسرانه، احضار و تعقيب قضايي روزنامه نگاران را ندارد. از تير ماه ۱۳۸۴ با به قدرت رسيدن رئيس جمهور احمدی نژاد و هيات دولت اش که اکثريت آن را فرماندهان سابق سپاه پاسداران و يا ماموران وزارت اطلاعات تشکيل داده اند، سرکوب روزنامه نگاران به اشکال نامريي و ظريف اما همچنان سرسختانه ادامه دارد. کمتر شدن تعداد روزنامه نگاران زنداني به معنای کاهش سرکوب و اعمال فشار بر مطبوعات و روزنامه نگاران از سوی مسئولان حکومتي نيست. احضار و دستگيری ادامه دارد همچنان ادامه دارد، روزنامه نگاران دستگير شده پس از چند روز و يا چند هفته بدون مشخص شدن زمان برای محاکمه و بدون حکم قطعي از زندان "آزاد" مي شوند. اما هر لحظه مي توانند دوباره احضار و يا به زندان بازگرداننده شوند. پرونده های در دست بررسي و يا محکوميت های به زندان، همچون شمشير داموکلس بر بالای سر روزنامه نگار نگاه داشته و مانع ادامه زندگي حرفه ای آنها مي شود. دولت احمدی نژاد و دستگاه قضايي سراسر ايران را به زندان بزرگي برای روزنامه نگاران تبديل کرده اند.

ساقي باقری نيا مدير مسئول روزنامه آسيا در تاريخ ٢٨ مرداد از سوی شعبه بيست و هفتم ديوان عالي كشور به شش ماه زندان محکوم شد. اتهام اين روزنامه نگار "تبليغ عليه نظام" است. يكشنبه ١٥ تير ماه ١٣٨٢ روزنامه آسيا، برای انتشار عکس و مطلبي در باره ی مريم رجوی توقيف و ساقي باقری نيا مديرمسئول و ايرج جمشيدي سردبير روزنامه بازداشت شدند. دوشنبه ١٦ تير ساقي باقري نيا با سپردن وثيقه آزاد اما ايرج جمشيدی تا سال بعد در زندان بسر برد. ساقي باقری نيا برای دومين بار در روزهای اخير به دايره اجراي احكام احضارشده است.                                     

                                                                               خلاصه از   گزارشگران بدون مرز    ۷آذر