پاييز آمده است. گندم ها رسيده اند. باد، خوشه ها را از بالای بام ها می تکاند. خواهرم سر راه، جيب هايش را پر از گندم می کند و به خانه می آيد.
در دفتر نقّاشيش گندم می کارد. نصف خرمنش را به من می دهد. و من برای ننه آقا، آش گندم می پزم.
 کاسه ی لعابی بزرگ را پر می کنم. توی سينی مسی می گذارمش. حوله يی رويش می کشم تا سرد نشود. و در خاطره های کودکيم می دوم.
به سکوی پشت آب انبار که رسيدم، ننه آقا مرا می بيند و می گويد : کبلايی خانم َ پسر، سرما نُخوری تی جانَ قربان!  من می گويم : ننه آقا! قابل  نداره. هوا سرده. می چسبه.
ننه  آقا خوشحال می شود. می خندد. دعايم می کند. می بوسدم. و من بر می گردم.
 از کوچه های خلوت نمی ترسم. آواز می خوانم. شب در طنين آوازم می شکافد. و واهمه های گنگ، فرو می پاشند.
فر فره های بادی در دست هايم می چرخند. تمام گندم ها آرد می شوند. و تمام سفره ها را بوی  نان تازه  پر می کند...                                                                                   محمد علی اصفهانی

این هم مطلب این هفته ام در زمانه: جشنواره‌ای از رنگ‌های ایرانی